Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Νέο διαδραστικό μοντέλο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων στην έκθεση "Πλεύσις"


Με ένα νέο, διαδραστικό μοντέλο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων ανανεώνεται η έκθεση «ΠΛΕΥΣΙΣ-Ναυπηγική και Ναυσιπλοΐα των Ελλήνων από την αρχαιότητα έως τους νεότερους χρόνους» και ειδικότερα, η ενότητα που είναι αφιερωμένη στον πιο σύνθετο μηχανισμό της αρχαιότητας («Ένας Αρχαίος Ελληνικός Υπολογιστής»). Το μοντέλο σε φυσικές διαστάσεις, με επιμέρους ακρίβεια 0.02 mm, είναι δημιουργία-πρόταση του Δρ. Φυσικής Μάρκου Σκουλάτου: Η όλη κατασκευή του είναι επίχρυση και για τις επιγραφές χρησιμοποιήθηκε ειδική, σχεδιασμένη στο χέρι γραμματοσειρά. Η βάση του μοντέλου είναι κατασκευασμένη από πεντελικό μάρμαρο (το ίδιο που χρησιμοποιούνταν και στα φημισμένα αρχιτεκτονήματα της αρχαίας Αθήνας, όπως στον Παρθενώνα), ενώ στο εσωτερικό της «κρύβεται» ένας σύγχρονος μικρο-υπολογιστής που κινεί τα γρανάζια του Μηχανισμού. Οι επισκέπτες της έκθεσης θα μπορούν να παρατηρήσουν το μοντέλο σε λειτουργία, με τη βοήθεια του προσωπικού του μουσείου.

Η έκθεση «ΠΛΕΥΣΙΣ-Ναυπηγική και Ναυσιπλοΐα των Ελλήνων από την αρχαιότητα έως τους νεότερους χρόνους», που ξεκίνησε την 1.10.2016, θα υποδέχεται τους επισκέπτες έως και την Κυριακή 27 Αυγούστου 2017, καθημερινά και Σαββατοκύριακο 10:00-18:00 και Πέμπτη 10:00-20:00 (κτίριο Απ. Παύλου 37, Θησείο, 211.0126486, museum@herakleidon-art.gr).

Παρακολουθήστε το εκπαιδευτικό βίντεο του διαδραστικού μοντέλου, ΕΔΩ



Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

«Το δέντρο των ψεμάτων» της Φράνσις Χάρντινγκ

«Το δέντρο των ψεμάτων» της Φράνσις Χάρντινγκ, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός (Μετάφραση: Κώστια Κοντολέων, Πρώτη έκδοση: Μάιος 2017)


Το δέντρο των ψεμάτων της Φράνσις Χάρντινγκ (γενν.1973, Μπράιτον) τιμήθηκε με δύο βραβεία Costa, Καλύτερου Παιδικού Βιβλίου 2015 και Βιβλίου της Χρονιάς 2015, ενώ είναι υποψήφιο και για το Carnegie Medal 2016 – σπουδαίες διακρίσεις για ένα μυθιστόρημα.

Σύμφωνα με την υπόθεση, το 1868, η 14χρονη Φέιθ καταφθάνει μαζί με την οικογένειά της στη νήσο του Βέιν: τον πατέρα της Έρασμο Σάντερλι, αξιοσέβαστο εφημέριο και διακεκριμένο φυσικό επιστήμονα, τη μητέρα της, Μίρτιλ, τον μικρό της αδελφό, Χάουαρντ, και τον θείο της, Μάιλς. Η Φέιθ καταλαβαίνει από μισόλογα ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για την εσπευσμένη αναχώρηση της οικογένειας από το Κεντ και αποφασίζει, αφού κανείς δεν της μιλάει ανοιχτά, να ανακαλύψει μόνη της τον λόγο αυτό. Οι έρευνές της τη φέρνουν ενώπιον πολλών εντυπωσιακών αλλά και φοβερών αποκαλύψεων, τόσο για τις επιστημονικές έρευνες του πατέρα της, όσο και για τον χαρακτήρα και τα μυστικά που κουβαλά από τα ταξίδια του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Ώσπου, ο εφημέριος βρίσκεται νεκρός. Είναι αυτοκτονία, με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο για την ταφή, την υστεροφημία και την περιουσία του; Ή μήπως είναι δολοφονία, όπως διατείνεται η Φέιθ, χωρίς να μπορεί να βρει ευήκοα ώτα;

Στιβαρό και ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα, πλούσιο τόσο ως προς την υπόθεσή του όσο και ως προς τη χαρτογράφηση χαρακτήρων και οικογενειακών σχέσεων. Εξαιρετική η ιδέα της συγγραφέως να επιλέξει ως ηρωίδα ένα κορίτσι του 19ου αιώνα, με όλες τις απαγορεύσεις του φύλου που την εμποδίζουν όχι μόνο στην προσωπική της εξέλιξη, αφού θέλει να γίνει και έχει το μυαλό για να γίνει φυσική επιστήμονας, αλλά και στην ελευθερία των κινήσεών της, για να βρει όλα τα στοιχεία που θα οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου: δεν μπορεί να περιφέρεται χωρίς λόγο κι ασυνόδευτη εδώ κι εκεί, δεν μπορεί να διαφύγει καβάλα σ’ ένα άλογο επειδή φορά τρεις στρώσεις φούστες, δεν μπορεί να κωπηλατήσει επειδή ποτέ κανείς δεν της έμαθε, δεν μπορεί να γίνει πιστευτή επειδή, απλούστατα, είναι κορίτσι και ο εγκέφαλός της δεν είναι εξίσου ικανός με ενός αγοριού!

Καλοστημένη ιστορία, με στοιχεία φαντασίας που είναι αλληγορικά, με σύντομες αλλά εύστοχες αναλύσεις για πολλές κοινωνικές συνθήκες, με καλή ισορροπία διαλογικών και αφηγηματικών μερών, με δομημένη κι απρόβλεπτη εξέλιξη στους χαρακτήρες και έξυπνες ανατροπές στις ιστορίες τους. Ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό ανάγνωσμα, και όχι μόνο!

Βρείτε το εδώ

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Στον Βολφ Έρλμπρουχ το Βραβείο Άστριντ Λίντγκρεν 2017

"Ένας εικονογράφος δεν δουλεύει ποτέ χωρίς κείμενο. Όταν αρχίζεις να διαβάζεις ένα νέο χειρόγραφο είναι σαν να μπαίνεις σε ξένη χώρα. Δεν ξέρεις κανέναν", είπε μεταξύ άλλων ο Γερμανός εικονογράφος και συγγραφέας Βολφ Έρλμπρουχ (Wolf Erlbruch), φετινός νικητής του Βραβείου Άστριντ Λίντγκρεν, στην τελετή απονομής, που έγινε στις 29 Μαΐου στη Στοκχόλμη. Ο Έρλμπρουχ γεννήθηκε το 1948, έχει γράψει δέκα παιδικά βιβλία και έχει εικονογραφήσει περισσότερα από πενήντα. Η πιο γνωστή δουλειά του είναι η εικονογράφηση στο βιβλίο The Story of the Little Mole Who Knew it was None of his Business του Werner Wolzwarth (1994), το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τον τίτλο Ποιος τα 'κανε πάνω μου; (μτφρ. Αρετούσα Τατάημου, εκδ. Άμμος, 1999). Στη χώρα μας, κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο Το εργαστήριο της πεταλούδας της Γιοκόντα Μπέλι, σε δική του εικονογράφηση (μτφρ. Θεόφιλος Μπαχτσεβάνης, εκδ. Νεφέλη, 2015). 

Πηγή φωτογραφιών και είδησης: https://astridlindgrenmemorialaward.wordpress.com/





Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

"3 λαλούν και 2 χορεύουν" στο Φεστιβάλ Δήμου Αμαρουσίου 2017


Παρασκευή 30 Ιουνίου 2017, 9.00 μμ, Κηφισίας 219 - Αίθριο Θέατρο
Εισιτήρια προπωλούνται ηλεκτρονικά εδώ>>
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ  CORONET ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ        
3 ΛΑΛΟΥΝ ΚΑΙ 2 ΧΟΡΕΥΟΥΝ
Ένα μουσικό πρόγραμμα σε... οικογενειακή συσκευασία, με τον Λευτέρη Ελευθερίου, τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, τη Βανέσα Αδαμοπούλου, τη Νεφέλη Παπαδερού, τον Γιάννη Χατζηγεωργίου, την Τατιάνα Καλαντζή και τους Sleeping Band. Η παράσταση βασίζεται στην αναβίωση του αναψυκτηρίου όπως το ξέραμε, με μια σημερινή φρέσκια ματιά. Το κύριο πρόγραμμα είναι η χειμωνιάτικη επιτυχία ΑΓΑΛΜΑΤΑΚΙΑ ΑΚΟΥΝΗΤΑ, ΑΜΙΛΗΤΑ, ΑΓΕΛΑΣΤΑ, μία παράσταση  που δεν έχει σκοπό να αφήσει τίποτε όρθιο: σκετσάκια και σατιρικά τραγούδια, μπαλάντες, αγαπημένα τραγούδια από τον κινηματογράφο και ροκ τραγούδια από τα 60’s έως σήμερα...
Το πρόγραμμα ανοίγει η παιδική μουσικοθεατρική παράσταση ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΤΡΕΛΗ ΑΛΦΑΒΗΤΑ, βασισμένη στο best seller της Ράνιας Μπουμπουρή (Εκδόσεις Ψυχογιός).
Γι’ αυτούς που μένουνε πάντα παιδιά και γι' αυτούς που... μένουν με παιδιά!

Πλάι τους παίζουν, τραγουδούν, αυτοσχεδιάζουν, διασκευάζουν και διασκεδάζουν οι μοναδικοί Sleeping Band:
Σωτήρης Βλησίδης: Πλήκτρα
Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος: Πλήκτρα, Πιάνο, Ακορντεόν, Μπάσο
Χάρης Κωνσταντόπουλος: Κλαρινέτο, Φλάουτο, Σαξόφωνο
Στέλιος Πασχάλης: Τύμπανα
Special Guest: Θανάσης Nemo Ψαρούλης
Φεστιβαλ Αμαρουσίου 2017, 3 Λαλλούν και 2 Χορεύουν
Εισιτήρια προπωλούνται:

Πηγή: https://festivalmaroussi.gr/events/events-2017/207-3-lalloun-kai-2-xoreuoun

«Λόγια δηλητήριο» της Μάιτε Καράνθα και «Λέξεις που πονάνε» της Άμπι Κούπερ

 Γράφει η Ράνια Μπουμπουρή 
«Λόγια δηλητήριο» της Μάιτε Καράνθα (Μετάφραση: Βασιλική Κνήτου, Εκδόσεις Κέδρος, Πρώτη έκδοση: Μάρτιος 2017)
Η πολυβραβευμένη και πολυμεταφρασμένη Ισπανίδα συγγραφέας Μάιτε Καράνθα (γενν. 1958, Βαρκελώνη) καταθέτει εδώ ένα νεανικό μυθιστόρημα που συζητήθηκε και συζητιέται πολύ, απέσπασε το Εθνικό Βραβείο Ισπανίας και άλλα σημαντικά βραβεία, ενώ ετοιμάζεται η κυκλοφορία του σε 14 ακόμα χώρες.
Η υπόθεση αφορά την εξαφάνιση της 15χρονης Μπάρμπαρα Μολίνα από το σπίτι της. Η αστυνομία αρχικά θεωρεί ότι η Μπάρμπαρα το έσκασε, αφού έχει αφήσει πίσω της κι ένα σημείωμα για την οικογένειά της. Ένα τηλεφώνημά της, όμως, και η όψη που παρουσιάζει ο τηλεφωνικός θάλαμος έπειτα από αυτό αποδεικνύουν ότι η κοπέλα διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Κι ύστερα, σιωπή για 4 χρόνια. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, τη θεωρούν νεκρή. Ώσπου, έρχεται επιτέλους άλλο ένα τηλεφώνημα από την Μπάρμπαρα, η οποία είναι μεν ζωντανή, αλλά εξακολουθεί να διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Και όλοι πλέον τίθενται ενώπιον των ευθυνών τους: οικογένεια, φίλοι, καθηγητές, αστυνομία… Ποιος κρύβεται πίσω από την απαγωγή και πώς έχει καταφέρει να σκορπίσει τόσα παραπλανητικά στοιχεία; Άραγε, θα είχε επιτύχει τον στόχο του, αν το περιβάλλον της Μπάρμπαρα δεν εθελοτυφλούσε;
Χωρίς να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, για να μην αποκαλύψουμε άθελά μας περισσότερα στοιχεία για το συγκλονιστικό αυτό μυθιστόρημα, να πούμε απλώς ότι είναι πολύ έξυπνο από άποψη δομής κι εξαιρετικά μεστό από άποψη γραφής. Η εναλλαγή των κεφαλαίων συνοδεύεται από εναλλαγή της οπτικής γωνίας, με πρωτοπρόσωπη ή τριτοπρόσωπη αφήγηση αναλόγως, εύρημα που όχι μόνο κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αλλά εντείνει και την αγωνία, σελίδα τη σελίδα. Από ένα σημείο κι έπειτα, δύσκολα το αφήνει κανείς από τα χέρια του.
Πρόκειται για ένα σκληρό βιβλίο, όχι τόσο για όσα περιγράφονται, αλλά κυρίως για όσα υπονοούνται, ένα μυθιστόρημα που αναφέρεται σ’ έναν από τους χειρότερους εφιάλτες κάθε γονιού και, δυστυχώς, σ’ έναν από τους χειρότερους εφιάλτες που ζουν πολλά παιδιά. Το κεφάλαιο των Ευχαριστιών, στο τέλος του βιβλίου, δίνει μια γεύση από τη σοβαρότητα και τον σεβασμό της συγγραφέως στην προσέγγιση του θέματός της, ενώ ιδιαίτερη αναφορά οφείλουμε και στην εξαιρετική μετάφραση της Βασιλικής Κνήτου.
Από τα βιβλία που αξίζει να διαβαστούν και να συζητηθούν.
Βρείτε το εδώ 

«Λέξεις που πονάνε» της Άμπι Κούπερ (Μετάφραση: Χαρά Γιαννακοπούλου, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, Πρώτη έκδοση: Φεβρουάριος 2017)
Η πρωτοεμφανιζόμενη Αμερικανίδα συγγραφέας Άμπι Κούπερ έχει εργαστεί ως δασκάλα και βιβλιοθηκάριος σε σχολεία. Το μυθιστόρημά της Λέξεις που πονάνε (Sticks & Stones) κυκλοφόρησε πέρυσι στην Αμερική, ενώ ήδη κυκλοφορεί και το δεύτερο έργο της, Bubbles. Και στα δύο βιβλία πρωταγωνίστρια είναι μια 12χρονη μαθήτρια, όχι η ίδια, στην οποία συμβαίνει κάτι περίεργο, σπάνιο και εξωπραγματικό.
Στις Λέξεις που πονάνε, η Ελίζ πάσχει από μια σπανιότατη ασθένεια, τη Λεξιφάνεια (ΛΕΦ): όταν κάποιος τη σχολιάζει αρνητικά, οι χαρακτηρισμοί του αποτυπώνονται στο σώμα της με μαύρα γράμματα που της προκαλούν τόσο φοβερή κι επώδυνη φαγούρα, ώστε χρειάζεται να κουβαλά μαζί της αντικνησμικές κρέμες για ν’ αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Η Ελίζ φορά μακρυμάνικες μπλούζες και μακριά παντελόνια, κρύβει όσο μπορεί τις λέξεις στο σώμα της και προσπαθεί να ζήσει μια κάπως φυσιολογική ζωή, αλλά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για τις ψηλομύτες και τους νταήδες της τάξης. Αρκεί ένας άσχημος χαρακτηρισμός για να της χαλάσουν τη διάθεση, τη μέρα, το πρόγραμμα, την αυτοεκτίμηση.
Γραμμένο ανάλαφρα και μεταφρασμένο στο ίδιο στιλ από τη Χαρά Γιαννακοπούλου, το μυθιστόρημα παρουσιάζει μια ακραία κατάσταση προκειμένου να μιλήσει και να προβληματίσει για κάτι απολύτως καθημερινό: τη δύναμη των λέξεων. «Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει» λέει η παροιμία και είναι, όντως, έτσι. Μπορεί οι άσχημοι χαρακτηρισμοί να μην αποτυπώνονται στο σώμα μας, χαράσσονται όμως συχνά στην ψυχή μας και είναι πολύ δύσκολο ν’ απαλλαγούμε από τον πόνο που προκαλούν, όχι μόνο αυτοστιγμεί αλλά και σε βάθος χρόνου.
Πώς αντιδρά, λοιπόν, η Ελίζ στις απανωτές αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή της, αφού βρίσκεται πλέον στην εφηβεία, αντιμέτωπη και με όλα τα άλλα θέματα της ηλικίας της – έρωτες, φιλίες, σχολικές υποχρεώσεις, οικογενειακές σχέσεις; Και πώς θ’ αντιδρούσαμε εμείς στη θέση της; Επίσης, πώς θ’ αντιδρούσαμε απέναντι σ’ ένα άτομο που το δέρμα του θα χαρασσόταν κάθε τόσο από τις λέξεις μας; Και, τέλος, με πόσο μεγαλύτερη περίσκεψη θα χρησιμοποιούμε πλέον άσχημους χαρακτηρισμούς για κάποιον, έχοντας διαβάσει το μυθιστόρημα αυτό; 
Βρείτε το εδώ 

Πηγή: http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/lesviako-vivlio/logia-dilitirio-tis-maite-karantha-kai-lexeis-poy-ponane


Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Καλοκαιρινή εκστρατεία 2017 του Δικτύου Ελληνικών Βιβλιοθηκών: 18 Ιουνίου - 8 Σεπτεμβρίου

176 βιβλιοθήκες

σε όλη την Ελλάδα, περιμένουν να τις γνωρίσεις!

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Η Ράνια Μπουμπουρή στην Έκθεση Βιβλίου Κορυδαλλού

Με τον κ. Γιώργο Μακρυνό, πρόεδρο του Οργανισμού Άθλησης & Πολιτισμού 
του Δήμου Κορυδαλλού.






 Με την κ. Ελένη Λιντζαροπούλου, υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων του Δήμου Κορυδαλλού.












Ο Σύλλογος Βιβλιοπωλών Δήμου Κορυδαλλού και οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ 
προσκαλούν τους μικρούς τους φίλους σε μια συνάντηση 
με την αγαπημένη συγγραφέα Ράνια Μπουμπουρή, 
στην Πλατεία Μέμου (Παγκόσμιας Ειρήνης), 
στο πλαίσιο της Έκθεσης Βιβλίου Κορυδαλλού. 
Μια συνάντηση με δράσεις φιλαναγνωσίας 
και εκπλήξεις για τους μικρούς μας φίλους!

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

«Το Βυζάντιο σε έξι χρώματα: Μαύρο» της Μαρίας Αγγελίδου

Το Βυζάντιο σε έξι χρώματα: Μαύρο της Μαρίας Αγγελίδου, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο (Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου, Πρώτη έκδοση: Απρίλιος 2017)


Κυκλοφόρησε –επιτέλους!– το τρίτο μέρος της σειράς Το Βυζάντιο σε έξι χρώματα, των βιβλίων Ιστορίας για παιδιά από δέκα ετών που εγκαινίασαν πέρυσι οι Εκδόσεις Μεταίχμιο, με την υπογραφή της Μαρίας Αγγελίδου στο κείμενο και της Κατερίνας Βερούτσου στην εικονογράφηση. Τα δύο πρώτα μέρη –ή, αλλιώς, τα δύο πρώτα χρώματα– της σειράς, το Κόκκινο και το Χρυσό, τα παρουσιάσαμε εδώ. Το τρίτο μέρος-χρώμα δεν άργησε ιδιαίτερα να κυκλοφορήσει, αλλά το «επιτέλους!» στην αρχή του σημειώματός μας αναφέρεται στην ανυπομονησία μας για τη συνέχεια της σειράς, που προσεγγίζει τη Βυζαντινή Ιστορία –τις σπουδαίες φυσιογνωμίες, τις μεγάλες πόλεις, τους σημαντικούς θεσμούς και τα καθοριστικά γεγονότα– με εξαιρετικά πρωτότυπο τρόπο και με βάση… τα χρώματα!
Το Κόκκινο, θυμίζουμε, έχει τις πιο φανταχτερές ιστορίες: αυτές που τραβάνε το μάτι, το μαγνητίζουν και καμιά φορά το καίνε. Το Χρυσό, τις ιστορίες που λάμπουν: αυτές που βασιλεύουν χωρίς να μιλάνε, αυτές που είναι γεμάτες θησαυρούς και όνειρα. Κάθε βιβλίο της σειράς περιέχει τέσσερις ιστορίες, ενώ κάθε ιστορία συνοδεύεται από ένα μότο και δύο υστερόγραφα: ένα μαύρο και ένα πολύχρωμο. Η επιλογή του μότο είναι ενδεικτική της έρευνας που έχει απαιτηθεί για τη συγγραφή, ενώ τα υστερόγραφα αποτελούν πολύ έξυπνο εύρημα για να εμπλουτίσουν την κάθε ιστορία με διαφορετικές παραμέτρους ή επιπλέον στοιχεία, χωρίς να την επιβαρύνουν.
Το Μαύρο, λοιπόν, μπορεί χρώμα να μην είναι, αλλά είναι σίγουρα ο αρχηγός των χρωμάτων, αφού μόνο αυτό έχει φωνή και μιλάει. Κι οι ιστορίες που αφηγείται είναι κατάμαυρες, της νύχτας, του φόβου και του μυστηρίου: η ιστορία του Αττίλα, που έσπειρε τον μαύρο φόβο, η ιστορία του Κωνσταντίνου Ε’ του Κοπρώνυμου, που του έμεινε το μαύρο όνομα, του Κύριλλου, που έκανε θαύματα με τα μαύρα γράμματα, και του Μωάμεθ Β’ του Πορθητή, που έφερε για το Βυζάντιο τη μαύρη μέρα. Όλες αυτές οι μαύρες ιστορίες, όμως, είναι δοσμένες με τόση γλαφυρότητα, τόσο από άποψη γραφής όσο και από άποψη εικονογράφησης, ώστε πάλλονται από πολύχρωμη ζωή, σπαρταρούν από βουβή συγκίνηση και μας κλείνουν με νόημα το μάτι. «Η πικρή συνέχεια αυτής της πολιορκίας, το πιο πικρό τέλος της έναν μήνα αργότερα, τα ακόμα πιο πικρά που έγιναν τις πρώτες μέρες της Άλωσης, είναι γνωστά κι όλοι τα ξέρουνε. Χιλιάδες στόματα την έχουν πει την ιστορία χιλιάδες φορές. Λόγος κανένας δεν υπάρχει να την πούμε άλλη μία» (σελ.95): έτσι τελειώνει η ιστορία του Μωάμεθ Β’, αλλά έτσι θα έπρεπε ίσως να είχαμε αρχίσει κι εμείς την παρουσίασή μας για το βιβλίο αυτό, που αποφεύγει τις κοινοτοπίες και εστιάζει την προσοχή μας αλλού, στα ιστορικά στοιχεία που παντρεύονται με τ’ ανθρώπινα, στην ουσία που πολλές φορές πνίγεται μες στ’ αυστηρά ιστορικά πλαίσια και τις χρονολογίες.
Η αναμονή για τη συνέχιση μιας αγαπημένης σειράς είναι, συχνά, μεγάλη παγίδα, διότι εύκολα η προσδοκία γεννά απογοήτευση. Στην περίπτωση του Μαύρου, ωστόσο, θεωρώ ότι έχουμε μια συνέχεια εξίσου συναρπαστική, αν όχι και πιο συναρπαστική από τα δύο προηγούμενα βιβλία-χρώματα. Να είναι οι λεπτομέρειες για τη ζωή των ιστορικών αυτών φυσιογνωμιών, που μας ήταν άγνωστες αλλά μας δίνονται με τέτοιο τρόπο ώστε δεν θα τις ξεχάσουμε ποτέ; Να είναι ο σεβασμός προς το πρόσωπό μας, αφού αποφεύγεται η αναφορά στα πασίγνωστα στοιχεία και μας προτείνεται μια άλλη θεώρηση, πιο σφριγηλή και γοητευτική; Να είναι η μαεστρία στη γραφή και στη ζωγραφική, που δεν υπακούουν στους κανόνες της ταχύτητας ώστε να κυκλοφορήσει γρήγορα το επόμενο μέρος της σειράς, αλλά έχουν έναν εσωτερικό ρυθμό, ραχάτικο και σαγηνευτικό, ωστόσο συγκεκριμένο και προδιαγεγραμμένο, που διαλαλεί ότι όση απόλαυση προκαλεί στον αναγνώστη η σύζευξη κειμένου και εικόνας, άλλη τόση απόλαυση προκάλεσε και στη συγγραφέα και στην εικονογράφο τις στιγμές, τις ώρες της δημιουργίας του έργου τους;
Για την ολοκλήρωση της σειράς, λοιπόν, μας λείπουν πλέον τρία χρώματα: το Άσπρο, σαν τις χώρες τις άγνωστες πέρα απ’ τα σύνορα του Βυζαντίου, το Γαλάζιο, σαν τη θάλασσά του και σαν τα φουστάνια των αρχοντισσών του, και το Πράσινο, σαν τα σπαρτά στους απέραντους ανοιξιάτικους κάμπους του. Κι όταν λέω «μας λείπουν», το εννοώ. Μας έκανε η Αγγελίδου και η Βερούτσου να τα φανταζόμαστε ήδη, χωρίς όμως να μπορούμε να τα φανταστούμε, και να μας λείπουν ακριβώς γι’ αυτό. 
Βρείτε το εδώ